cellatlar ve ben
|
yillar önceydi diye baslayan hikayeleri bilirsiniz cocuk asiktir ama kavusamamistir.klasiktir yani bu.benimkide bu klasiklesmis hikayelerden biri.belki okurken sikilacaksiniz ama okumaya deger.ben 17 yasinda bi gencim.önceleri sadece kizlara mal gözuyle bakardim daha sonra deger vermeyi ögrendim sonra sevmeyi en sonundada asik olmayi.daha 5.siniftaydim okulun ikinci dönemi baska bi siniftan bi kiz hayatimda gördugum görecegim en guzel kiz guzel gözleri ve tatli diliyle daha ilk gunden aklimizi almisti.onu 8.ci sinifa kadar uzakdan izledim hic yaklasamadim korkuyodum onun beni kabul etmeyeceginden daha cok kabul ederse birakip gidersem diyeydi.ögrendim ki bana beni gördugu ilk gunden beri asikmis.ve cikmaya basladik.cevremdekilerin tepkisini almaya basladim.herkezde dostlarimda bile bana karsi bi cephelesme basladi ona asik olan tek ben degilmisim önceleri bu önemsizdi cunku edam yanimdaydi ama daha sonra edam hakkinda dedikodular cikarmaya basladilar ve bu dedikodular okul yöneticilerin kulagina gitmeye basladi.bi secim yaptim ve askimi kalbime gömup gittim yapmak istedigim onu incitmeden kormakti ama olmadi beni affettigini hala sevdigini söluyor ama benden kaciyor ona seni sonsuza kadar beklicemi söledim ama sadece 1 senem var 18inci yas gunum ölum gunum olucak ama o buna inanmiyo.benim hikayem bukadar okuyupta bu ne be diyenlerin de cani saolsun ama yazik olmus diyen cikarsa |
|
Bu Yazıya Hiç Yorum Yazılmamış İlk Yorum Yazan Siz Olmak İstermisiniz ??? |
